Cień imperium - Tadeusz Boruta - książka wyd. 2010

Opis

dr hab. prof. UR TADEUSZ BORUTA Artysta malarz, teoretyk sztuki i publicysta, profesor UR. Jego twórczość malarska sytuuje go w nurcie symbolizmu egzystencjalnego związanego z kręgiem figuracji krakowskich. Prowadzi badania teoretyczne z zakresu hermeneutyki dzieła sztuki. Studiował: w latach 1979-83 malarstwo na krakowskiej ASP, dyplom z wyróżnieniem w roku 1983 w pracowni prof. St. Rodzińskiego, w latach 1980-84 filozofię na Papieskiej Akademii Teologicznej. W 2003 r. obronił pracę doktorską w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, a w 2005 r. obronił pracę habilitacyjną w katowickiej Akademii Sztuk Pięknych.   Wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1984-85) i Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie (1998-2003). Od 2004 r. prowadzi Pracownię Malarstwa w Architekturze na Wydziale Sztuki na Uniwersytecie Rzeszowskim. Od 2010 r. jest kierownikiem Zakładu Malarstwa. W latach osiemdziesiątych organizator wystaw Ruchu Kultury Niezależnej. W latach 1990-92 członek Rady Plastyki przy Ministrze Kultury i Sztuki.   Prezentował swoje obrazy na 57 wystawach indywidualnych i ponad 179 zbiorowych w galeriach takich jak: Martin-Gropius-Bau w Berlinie (1996), Schirn Kunsthalle we Frankfurcie n/Menem (2000), Muzeum Narodowym we Wrocławiu (2005/6, 2007), Muzeum Narodowym w Warszawie (1994), Muzeum Narodowym w Krakowie (1991, 1994, 1999), w Warszawskiej Zachęcie (1990, 1993, 2000), Muzeum Narodowym w Gdańsku (1991, 1994, 2005), Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (1991).   W latach 1992-93 maluje wspólnie z Aldoną Mickiewicz obrazy ołtarzowe w byłym klasztorze sióstr benedyktynek w Monte San Savino we Włoszech. W latach 1996-97 maluje polichromie do kościoła parafialnego w Lubniu, a w latach 1998-99 realizuje polichromię w Smugawie. W roku 2001 maluje polichromię w kościele parafialnym w Harbutowicach. Projektuje też witraże. Przebywał na stypendiach artystycznych w Rzymie (1986) i w Lugano (1995).   Jest autorem kilkunastu wystaw problemowych m. in. „W stronę osoby” (1985), „Wszystkie nasze dzienne sprawy” (1987) w krużgankach oo. Dominikanów w Krakowie, „Misterium paschalne” (1986) w krypcie Pijarów, „Aus der Metapher heraus” (1990) w Darmstadt, „Cóż po artyście w czasie marnym” (1990) w warszawskiej Zachęcie i w krakowskim Muzeum Narodowym (1991), „I barbari nel giardino” w Bolonii.   Autor książek: Szkoła Patrzenia 2003 r., O malowaniu duszy i ciała 2006 r., Figurracje 2009 r.

Swoje teksty o sztuce publikował także w Tygodniku Powszechnym, Znaku, Res Publice Nowej, Art. & Business, Życie Duchowe, Konteksty. Posiada obrazy w kolekcjach publicznych w kraju i zagranicą m.in. w Muzeach Narodowych Gdańska, Krakowa i Wrocławia, w Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie, Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach, Muzeum Diecezjalnym w Opolu, Galerii Współczesnej Sztuki Sakralnej „Dom Praczki” w Kielcach, Regionalnym Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Częstochowie, Bibliotece Narodowej w Warszawie. Bibliografia o jego twórczości obejmuje ponad 400 różnego typu publikacji.