Uszkodzenia chrząstki kolana - Andrzej Górecki (red.) - książka wyd. 2010

Opis

Rozwój powojennej chirurgii kolana w Polsce przebiegał niemal równolegle z rozwojem tej wąskiej specjalności w krajach Europy Zachodniej i USA. Warto jednak przypomnieć, że jeszcze w okresie przedwojennym, dziesięć lat po odzyskaniu państwowości,jednym z głównych tematów I Zjazdu Naukowego naszego Towarzystwa w 1928 roku były zagadnienia patologii kolana, a i w kolejnych latach problemy te były nierzadko poruszane w publikacjach i wystąpieniach. Kolano było więc uznane za ważny odcinek na rządu ruchu, którym od początku zajmowali się polscy ortopedzi. Wczesne lata powojenne to w chirurgii kolana przede wszystkim praktyczne zajmowanie się pourazowymi uszkodzeniami tego stawu, a wydany kilkanaście lat później podręcznik Smillie`go stanowił swoistą „Biblię” dla ortopedów całej Europy i był tak że popularny w Polsce. W latach 70. ubiegłego wieku zaobserwować można było stale rosnące zainteresowanie klinicystów pourazową patologią stawu kolanowego. Okazało się bowiem, że średnio co trzecie obrażenie dotyczy tego największego ze stawów człowieka. W większości przypadków pacjentami są osoby młode, aktywne fizycznie, często sportowcy, z których wielu ma już na swoim koncie znaczące osiągnięcia lub przygotowują się oni do udziału w ważnych zawodach. Także rozwój sportu zawodowego i związane z tym bardzo obciążające organizm programy treningowe narażały kolana, a także inne odcinki narządu ruchu, chociaż w mniejszym stopniu, na uszkodzenia lub zmiany przeciążeniowe. W takiej sytuacji, obrażenie kolana często eliminowało na długo zawodnika, prze kreślając praktycznie jego dalszą karierę. Rosnąca popularność ruchowych zajęć rekreacyjnych (jogging, tenis, narciarstwo i inne) powodowała zwiększoną liczbę różnorodnych urazów kolan, a także rosnące wymagania dla własnej sprawności pacjentów, którzy wcześniej doznali uszkodzeń i chcieli wznowić rekreacyjne uprawianie sportu. Z tych między innymi względów władze sportowe i towarzystwa ubezpieczeniowe w kilku krajach zachodnich (USA, Niemcy, Francja, Wielka Brytania, Włochy), za namową lekarzy, zaczęły inwestować w badania mające na celu dokładne poznanie anatomii, biomechaniki i pourazowej patologii kolana.