PIEŚŃ NADII Khashoggi

Opis

Aleksandria, Egipt, 1983 rok ; Zawodzenie kobiet wydawało się wręcz ogłuszające, bolesny, przenikliwy lament Bliskiego Wschodu, unoszący się z pół miliona gardeł. (…); Już po raz drugi w swym życiu Gabrielle Misry brała udział w pogrzebie swojej matki. Gdzieś z przodu tłumy zaczęły napierać na trumnę i żołnierze odparli je, bynajmniej nie łagodnie. Karima Ahmad była legendą (…). Pojedyncze głosy wybijały się ponad wrzawą: - Żegnaj Karimo, kochamy cię! Karawan - Słowik. Przydomek ten odzwierciedlał czyste, rozdzierające serce piękno głosu Karimy i naturalną, niczym nie upiększaną wirtuozerię jej śpiewu. (…); Jakaś kobieta w średnim wieku ruszyła do przodu, płacząc. - Utracona córka! Niech Bóg okaże ci miłosierdzie, biedna dziewczyno! Ktoś ją odciągnął. \"Utracona córka\" - pomyślała Gaby. \"Nadia. To ja\". ; \"Soheir Khashoggi błyskotliwie połączyła historyczną drobiazgowość z wnikliwym spojrzeniem w ludzkie serca w tej fascynującej opowieści o dylematach lojalności, zakazanej miłości i ponadczasowej przyjaźni wplecionych w konflikt pomiędzy brytyjskim imperializmem a egipskim patriotyzmem\". Jean Sasson, autorka Dziecka Estery;