Ebook Reakcja układu mięśniowego na wysiłki o maksymalnej intensywności — Andrzej Mastalerz

Opis

• Reakcja układu mięśniowego na wysiłki o maksymalnej intensywnościSzczegółyAutor: Andrzej MastalerzWydawnictwo: AWF WarszawaEAN: 9788389630643ISBN: 978-83-89630-64-3ISBN wydania papierowego: 978-83-89630-64-3Rok wydania: 2008Miejsce wydania: WARSZAWAWydanie: 1Język: polskiLiczba stron: 169Formaty plików: PDFRozmiar pliku: PDF: 24,5 MBZabezpieczenie: Znak wodny (watermark)Słowa kluczowe: trening, wysiłek fizyczny, reakcja układu mięśniowego, maksymalna intensywnośćCelem pracy jest określenie reakcji układu mięśniowego na trening wykonywany z maksymalną intensywnością. W niniejszym opracowaniu do wskaźników różnicujących obciążenie treningowe zaliczono czas trwania przerwy wypoczynkowej i mechaniczną strukturę ćwiczenia treningowego. Mechaniczną strukturę ruchu zróżnicowano poprzez wykorzystanie ćwiczeń, w których mięśnie wykonują pracę w układzie łańcucha biokinematycznego zamkniętego lub podczas izolowanego ruchu tylko w jednym stawie. Ponadto wyodrębniono ćwiczenia, w których mięśnie pracowały w cyklu rozciągnięcie-skurcz oraz takie, w których ruch w stawie był realizowany w oparciu o koncentryczny charakter pracy mięśni. Weryfikując wpływ powyższych czynników zastosowano jednostki treningowe o identycznej strukturze ruchu i czasie wypoczynku, a także warianty ze zmodyfikowanymi składowymi obciążeń: skrócony wypoczynek i różna ruchliwość układu ruchu. Wszystkie opisywane w tej pracy rodzaje treningów składały się z tej samej liczby powtórzeń oraz zindywidualizowanej intensywności wysiłku. Każda z osób biorących udział w badaniach wykonywała trening z obciążeniem, dla którego moc rozwijana podczas ćwiczenia była maksymalna.
• Wyniki przedstawione w pracy zostały podporządkowane trzem głównym zagadnieniom, których celem było określenie:
• Związku pomiędzy strukturą ruchu ćwiczenia treningowego i czasem przerwy pomiędzy seriami, a przyrostem siły i mocy w treningu o maksymalnej intensywności.
• Aktywności kinazy kreatynowej w ocenie potencjalnego przeciążenia i uszkodzenia mięśni podczas treningu o maksymalnej intensywności.
• Wpływu treningu realizowanego z obciążeniem pozwalającym na rozwijanie maksymalnej mocy na koordynacyjne mechanizmy regulacji skurczu mięśniowego.
• Dodatkowo podjęto próbę określenia:
• Kontralateralnych efektów treningu wykonywanego w maksymalnym zakresie intensywności.
• Różnic w bioelektrycznej aktywności mięśni jedno- i dwu-stawowych.
• W badaniach wzięło udział 136 studentów podzielonych na 11 grup. Przydział do poszczególnych grup został wykonany losowo po badaniach wstępnych. Każdy z eksperymentów trwał siedem tygodni. Przez cztery tygodnie badani uczestniczyli w treningach, które odbywały się pięć razy w tygodniu (od poniedziałku do piątku). W każdy poniedziałek, przed treningiem, wykonano pomiary kontrolne. Ocenie podlegały wartości: momentów sił mięśniowych kończyn dolnych w warunkach statyki, mocy i wysokości wyskoku CMJ, mocy prostowników stawu kolanowego w warunkach izokinetyki oraz aktywność kinazy kreatynowej w osoczu krwi. Powyższe pomiary przeprowadzono również trzykrotnie w 32, 36 i 42 dniu eksperymentu. Bioelektryczną aktywność mięśni (EMG) kończyn dolnych określano pięciokrotnie: na początku eksperymentu, w poniedziałek w każdym tygodniu treningów oraz trzy dni po zakończeniu ostatniego treningu.
• Wyniki badań przedstawione w pracy dowodzą, że interpretacja wartości przyrostów wskaźników opartych o metody pomiaru sił zewnętrznych w warunkach dynamiki, zależała od zbieżności struktury ruchu ćwiczenia kontrolnego z ćwiczeniem treningowym. Istotne różnice wynikające z ruchliwości łańcucha biokinematycznego przejawiały się tylko w wartościach mocy rozwijanej podczas wyskoku CMJ. Wartości mocy maksymalnej rozwijanej w wyskoku CMJ uzyskane w grupach B, C, D (trening w tych grupach był oparty o ćwiczenia wykonywane w łańcuchu biokinematycznym zamkniętym) były znamiennie wyższe od wyników zanotowanych w grupach E, F (trening w tych grupach był oparty o ćwiczenia wykonywane w łańcuchu biokinematycznym otwartym). Różnice wartości mocy rozwijanej dla izolowanego ruchu w stawie kolanowym, w warunkach izokinetyki zależały natomiast od prędkości ruchu, z jaką ten staw był trenowany. W tym przypadku zaznacza się wpływ homogeniczności ze strukturą ćwiczenia treningowego. Różnice tempa adaptacji do obciążenia treningowego dały się wyodrębnić dopiero w oparciu o pomiary aktywności kinazy kreatynowej. Przyrosty tygodniowej aktywności CK w pierwszym okresie treningów były najwyższe w grupie wykonującej trening ograniczony do ruchu w jednym stawie (E).
• W niniejszych badaniach wykazano, że na wyniki testów, którymi weryfikowano efekty treningów wpływały dwa elementy charakte