Humanistyczno-antropologicznaewolucja pedagogiki kultury

Opis

Humanistyczno-antropologicznaewolucja pedagogiki kulturySzczegółyRedakcja: Janusz GajdaWydawnictwo: ImpulsEAN: 9788382942002ISBN: 978-83-8294-200-2Rok wydania: 2022Miejsce wydania: KrakówJęzyk: polskiLiczba stron: 390Formaty plików: PDFRozmiar pliku: PDF: 2,3 MBZabezpieczenie: Znak wodny (watermark)Praca ta jest naturalną kontynuacją poprzedzających ją publikacji dotyczących pedagogiki kultury.

Temat rozważań zwieńczony prezentowaną publikacją jest wynikiem przeświadczenia o wysokiej randze edukacji akcentującej antropologiczno-humanistyczne ujmowanie kultury – podkreślanej we wszystkich międzynarodowych raportach i aktach prawnych. Książkę podzielono na trzy główne bloki tematyczne. Pierwszy, zatytułowany Pedagogika kultury – pytania o jej współczesną tożsamość, rozpoczyna wypowiedź Tadeusza Lewowickiego, który wskazuje na podstawowe zadania pedagogiki kultury. Do najistotniejszych zalicza podtrzymywanie ideałów i wartości humanizmu oraz chlubnych tradycji w budowaniu więzi między ludźmi. Jako drugi obszar działalności i zadanie wymienia poszukiwanie związków między pedagogiką a kulturą traktowaną jako świat człowieka i świat wartości. Postuluje postawienie pytań o kanon wiedzy i kanon wartości, co jest zadaniem niebagatelnym ze względu na możliwości proponowania rozwiązań dzięki praktyce edukacyjnej. Drugi blok tematyczny zatytułowany Charakter współczesnej kultury i relacje człowiek – kultura otwiera tekst Dzierżymira Jankowskiego odnoszący się do świata kultury jednostki. Autor przypomina i uzasadnia, że człowiek wyrasta i rozwija się w określonej kulturze, z której może korzystać, ale która też jest dla niego wyzwaniem, zaproszeniem do uczestnictwa i dialogu z samym sobą. Jego zdaniem, pełne osobiste autentyczne i podmiotowe zaistnienie w kulturze. W trzecim bloku tematycznym: Kształcenie – edukacja. Od teorii do praktyki zamieszczono teksty ukazujące rożne formy szeroko pojętego kształcenia, wynikające zarówno z założeń teoretycznych pedagogiki kultury, jak i potrzeb edukacyjnych. Krystyna Chałas zwraca uwagę na interesujące metody i formy rozbudzania zainteresowań rożnymi dziedzinami kultury, a także na stymulowanie aktywności młodzieży. Wymienia, m.in. jako szczególnie istotne, metody „świadectwa wartościom”, projekty oraz klasy autorskie. Postuluje podjęcie badań nad dydaktyką edukacji kulturowej w aspekcie integralnego wychowania człowieka.